Paul en Willy Janssen

Lieve Benny,

Begin jaren tachtig werd mijn aandacht getrokken door je bijzondere teksten en je innemende stemgeluid. In 1985 werd Waarom fluister ik je naam nog een nummer 1-hit en………. ik was verkocht. Vanaf je eerste concerttour SAMEN ZIJN WE RIJK ging ik je volgen en bezocht tweeëntwintig jaar lang - gemiddeld zo’n acht à tien keer per seizoen - je theatershows in den lande.

Toen je eind jaren tachtig de toenmalige fanclub opblies had ik gelijk het idee: “Dat ga ik voortzetten”. Dat was geheel tegen jouw wil in, maar eigenwijs als ik was………….. zette ik door. Binnen de kortste keren had ik een vriendenkring onder de naam TELEFOONCIRKEL met ruim 200 leden, die jou allen een warm hart toedroegen. We belden toen nog alle nieuwtjes aan elkaar door.  Ik verzorgde eens per kwartaal een mailing, bestelde voor de groep concertkaartjes en organiseerde voorafgaande aan de concerten etentjes in of nabij de desbetreffende theaters. Na verloop van tijd - dat duurde bijna tien jaar - heb ik je vertouwen gewonnen, waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds heel trots op ben. De lustrumfeesten van de Telefooncirkel luisterde je op door je aanwezigheid met Hans en je muzikale inbreng, hetgeen voor je trouwe achterban heel bijzonder was.

Als je eenmaal jouw vertrouwen gewonnen had, werd vertrouwen steeds vertrouwelijker. Als Paul en ik weer eens een midsummer-night bij jullie waren, genoten we van een gezellige avond met onderhoudende gesprekken, waarbij humor altijd de boventoon voerde, terwijl Hans gastvrij zorgde voor de inwendige mens. Het was dan ook meestal tegen het ochtendgloren als we huiswaarts gingen…….  De laatste tien jaar verleende jij samen met Hans alle medewerking aan je vriendenkring, wat voor ons en je fans héél speciaal was. Je voelde je té chique voor een fanclub, maar de telefooncirkel koesterde je.

Nadat wij besloten hadden jullie te assisteren met de productie van het theaterseizoen SILHOUET, kwamen we met z’n vieren overeen een punt te zetten achter de vriendenkring, omdat we na twee decennia door het digitale tijdperk waren ingehaald. Enthousiast begonnen we aan de productie van het theaterseizoen 2007/2008. Je genoot van ons team, waar je volgens jou alleen maar van kon dromen. Met een enorm warm gevoel koesteren Paul en ik deze veel te korte periode. Jij zag in ons medestrijders en op het moment dat we onze kennismakingstocht langs de theaters hadden gemaakt en de eerste posters en persberichten verzonden waren, werden we 11 december 2007 opgeschrikt door de vreselijke jobstijding van jouw ongeneeslijk ziek zijn.

Werklust en gedrevenheid maakten plaats voor ongeloof, verbijstering en verdriet. We leefden tussen vrees en ieder sprankje hoop, maar op 7 februari 2008 moest je de strijd opgeven. Zoals beloofd proberen we Hans zoveel mogelijk te ondersteunen. In combinatie met het gemis van jou was dat soms heel zwaar, maar de liefde, vriendschap en dankbaarheid van jouw lieve Hans maakten ons sterk. De bijna onwaarschijnlijk, bijzondere vertrouwensband. die we met hem hadden, is hierdoor alleen maar dieper en intenser geworden. Benny, blijf als een beschermengel over de schouder van Hans meekijken.

Dankjewel lieve Benny voor al die mooie liedjes en teksten die je ons hebt nagelaten. Hoop binnenkort weer eens je levenswerk met droge ogen te kunnen beluisteren. Na een onvoorstelbaar moeilijke periode denk ik met liefde terug aan de vele, mooie herinneringen aan die onvergetelijke tijd dat ik twintig jaar voorzitster mocht zijn van jouw vriendenkring. Benny, je was én blijft voor Paul en mij altijd een héél bijzonder lief mens! 

Paul en Willy Janssen